Captain Charlemont

2011-02-21T14:26:00.003+03:30

ختنه
دستگیرهی در به پایین چرخانده شد. سرم را بالا آرودم. خیارها را ول کردم و تا جلوی در رفتم. با انگشت اشاره دستگیره را بالا دادم. چشم آبی، مو سیاه.
-تکرار نمیکنم باید اینجا سر تا سرش مقاومسازی بشه. ببینید ستون کاملا پوسیده. اینا کار موریانهست.
و با دستش به دور تا دور سقف اشاره کرد. کوپه کوپه باد کرده روی سقف. با جعبه ابزارش ور رفت و چیزی شبیه کاردک از توی آن بیرون آورد.
-اینها رو باید اول تمیز کنم. چند تا روزنامه برام میارید؟
رفتم سمت آشپزخانه و از کنار یخچال چند روزنامه برداشتم. رفتم سمت ستون. رفت روی صندلی.
-روزنامه...
-بزاریدشون همینجا. همین پایین. آشغالا میریزه روشون.
روزنامهها را ازهم جدا کردم و پایین صندلی چیدم. تکهای از تودهی روی سقف افتاد روی روزنامه. روی خبر. "به حقوق همجنسگرایان توجهی نمیشود" پایین آمد. پایش را گذاشت درست روی تودهی افتاده روی خبر.
-اشکالی نداره اگه سیگار بکشم؟
-نه، منم سیگار میکشیدم.
از آشپزخانه زیر سیگاری آوردم. سرگرم ور رفتن به پاکت سیگار بود. پکی زد و دوباره رفت روی صندلی. صندلی لرزید و دستهایش کمی از بدنش فاصله گرفتند.چهرهاش در هم رفت.
-اگه با من کاری ندارید میتونم برم؟
-نه، شما برید. فقط یه چای برام بیارید.
رفتم آشپزخانه و زیر سماور را روشن کردم. رفتم سروقت خیارها. یکی یکی با چاقو ریزشان کردم. خیار بعدی. یکی درشت و یکی ریز. گاهی هم با اشکال نامنظم.
-فقط بلدند خرابکاری کنن. اگه همون اول اینجا مقاومسازی شده بود حالا به این روز نمیافتاد.
حواسم به خیارها بود که درست خرد شوند. صندلی لرزید. دوباره دستانش ازهم بدنش فاصله گرفتند. و سیگار از گوشهی لبش پایین افتاد.حواسم پرت شد و با چاقو انگشت کوچکم را بریدم. خون ریخت روی خیارها. کمرنگ شد.خیارهای خونی را از بقیه جدا کردم و ریختم توی سینک. مک زدم و مزهی خون در سرم پیچید.
-برید؟
-اوهوم.
از روی میز یک دستمالکاغذی برداشتم و فشار دادم روی زخم.
-چسب رو روی دستمال بزنید. بچرخونید دورش.
انگشتم را بالا گرفتم. چسب را دورش پیچید. نوار چسب در هوا تابید و روی خودش افتاد. نوار را کشید و دستمال از روی زخم سر خورد و افتاد روی تودههای کثافتی که روی روزنامهها افتاده بود. چسب را آماده کرده بود و من دستمال را تا کردم فقط اطراف زخم را بگیرد. چسب را ما ملایمت بیشتری این بار دور زخم پیچید. با دندان ادامهی چسب را جدا کرد. گرمی نوک دماغش را با نوک انگشت یخ زدهام حس کردم. انگشت سبابهاش را روی چسب فشار داد و رفت سمت صندلی.
-مرسی،میشه یکی از سیگاراتون بکشم؟
فندک زد و سیگار را روشن کردم. رفت سراغ سقف. روی مبل نشستم و تلویزیون را روشن کردم. "شما برای دفاع از حقوق خودتون کاری انجام دادید؟ چرا ما همیشه از نژادهای مرغوب استفاده کردیم. شکایت ما به جایی نریسید." خاموش کردم.
-چرا سمت اینجور خونهها میان؟ چطوریه که میفهمن؟
-بو میکشن. از دور تا حس کنن بوی چوبو گروهی حمله میکنن. ولی اصولا موجودات احمقین، میشه راحت گولشون زد.
صندلی را کشید سمت دیوار.
-قاب عکس کثیف میشه. برش دارم؟
-خودم بر میدارم.
گذاشتم روی میز. رفت روی صندلی.
-اون کاردکو به من میدین؟
چای خشک را توی قوری ریختم و اب جوش را داخلش.
-چای داره سرد میشه.
صندلی لزرید و دستانش از سقف فاصله گرفت و در هوا معلق ماند.
-توی اون عکس خیلی جوونید.
نگاهم به به عکس افتاد.
- خوشتیپ به نظر میآد. شوهرتونه؟
-بوده، موریانهها راه اینجا رو بلدن. چیکار میکنید تا بر نگردن؟
-اینا یه اخلاق خوبی دارن. وقتی قهر کنن و از یه جایی برن دیگه هیچ وقت بر نمیگردن.
-چرا تا حالا ندیدموش؟
-خودشونو نشون نمیدن همش تو همین آشغالا میلولن.
صندلی را جابجا کرد. روزنامهها را جلوی دیوار گذاشتم. پایهی صندلی روی تیتر یک خبر قرار گرفت و بوی شبیه به خاک و کود از روی روزنامه بلند شد. پایه تکان خورد و روزنامه پاره شد." ... مورد حملهی وحشیانه قرار گرفت"
یک خیار دیگر مانده بود و رفتم سراغش. خوردش کردم وهمه را ریختم توی ظرف سالاد. تخته و کارد را توی سینک گذاشتم.
-فک کنم شوهرتون رو دیده باشم. نزدیک خونمون، یکی دو روز پیش.
-فکر نکنم، خیلی وقته که فوت کرده.
-متاسفم.
-این کوپهها لونهشونه؟
-هم لونهس و هم یه جور مسیره.
جایی که ایستاده بود آفتاب روی صورتش میافتاد. چشمانش را باریک کرده بود. کمی از لانهشان افتاد روی صورتش. سرش را پایین آورد.
-بزارین پردهها رو بکشم. نور اذیتتون میکنه.
نور قرمزی از پردههای مخملی به صورتش خورد.
-زنم از اینکه نور قرمز توی خونه باشه خوشش مییاد. همهی پردهها رو عوض کردم. رنگ پردهها قرمزه ولی نوری از اونا در میاد شبیه زرده. مسخرس! این پردهها رو از کجا گرفتین؟
-نگرفتیم. اینجا که اومدیم بودن. صاحبخونهی قبلی قرار بود برای برداشتنشون بیاد ولی هیچ وقت نیومد.
ظرف سالاد را روی میز گذاشتم و دو بشقاب و قاشق و چنگال. غذا را از توی فر درآوردم.
-سالاد واقعا خوشمزه است. خیلی زحمت کشیدین. ناهار اینقدر مهم نبود. میتونستم برم خونه.
-چرا؟ زنتون منتظره؟ میخواستین نهارو خونه باشید؟
-نه، فکر نمیکنم. اون اوایل وامیستاد تا با هم بخوریم نهارو. حالا کم حوصلهس. هر چی زود برم قبلش خورده.یه دقه هم نمیتونه گشنه بمونه. فکر میکنم معدهاش ضخم شده.
-سالادو به من میدید لطفا
با دستمال روی میز را تمیز کردم. کمی از سالاد و سس جایی که نشسته بود روی میز ریخته بود. مایع شیشه شوی را روی سس ریختم.
-تمیزکاری تقریبا تمومه من فردا برای مقاومسازی برمیگردم.
خودش را تکاند. روزنامهها را از روی زمین جمع کرد. قاب را برداشت تا روی دیوار بگذارد.
-من میزارم.
رفت. افسرده به نظر میآمد. سیگارش را آتش زد.
-توی خونه نمیتونم سیگار بکشم. زنم متنفره.
آتش را جلوی سیگارم گرفت.
-خونریزی کرده.
دستمال قرمز را انداختم توی سینک. چسب ضخم را چسباندم. میسوخت.رفته بود. سیگارش را هم جا گذاشته بود. سقف تمیز بود و لانههاشان هم. موجودی شبیه به مورچه از سوراخی بیرون آمد و وا وارد سوراخ دیگری شد. کلید پاور روی کنترل را فشار دادم. "این گروه تروریستی مسئولیت این انفجار را بر عهده گرفت"
حسام غلامی بیرقدار
زمستان89

2009-11-01T21:03:00.002+03:30

وقتی درس انقلاب را سه ترم متوالی اخذ میکنیم

این روی جزوه:

به نظر میآید چهارقرن مادیگرایی و دوری از معنویت که در جامعهی غربی بوجود آمده بود نتوانست به شعارها و گفتههای خود جامع عمل بپوشاند. لذا از اوایل قرن بیست یک رویکرد به دین و معنویت به صورت یک موج در جهان آغاز شد. برای اثبات این نظریه ناچاریم ولو به صورت گذرا نگاهی به نحوهی شکل گرایی دو مکتب لیبرالیسم و کمونیسم داشته باشیم.

ماتریالیسم:

لیبرالیسم - فیلان بهمان - بنیانگذاران و نظریه پردازان - فیلان بهمان - مهمترین کتابها - فیلان بهمان

کمونیسم - فیلان بهمان - بنیان گذاران و نظریه پردازان - فیلان بهمان - کتابها و برسی اجمالی - فیلان بهمان

آن روی جزوه:

به طوری همه چیز طبق انتظار پیش میرفت (و هنوز هم میرود) که انتظار از بعدتری که خواهد آمد بیارزش جلوه کرد. طوری که برای برای رسیدن به این تلاش از هر تکراری جلوگیری کرد. باید میماند و عوض میشدم. آن هم در این سفتی و سختی هوای داغ و پفکردهی تهران،ایران،دنیا و من؟ که از کجا مگر باید تلاش را دنبال کرد که شب زودتر پیگیری شود. که چرا درد داشت و عوض میشد مدام که من هم عوض میشدم گاهی (و میشوم هنوز) . دست میزدم گاهی زخمها را که نشانهای یابم،تامل و یا شاید راهی باشد به جایی که بودی تو( و چه هستی هنوز) و یا تکرار میشدم من با آن همه دوری که داشتی و صلح. حل میشد قند در آب برای فشار دادن مواظب باش که نترکد غصه.

سلب اختیار از من به خاطر مریض بود و نه فروید که میتوانست( و نمیتواند دیگر) بدر کند کامل ماه را در این همه سوته کشی و ابرپارهگی که دارم امشب. از میان این همه جسمی بود و نه فرافکنی ذهن و یا روح من در این. آغاز میشود در این دست بردنها. و چیزی را مطرح میکنی که جوابی برای هر حرف از این جمله نباید داشته باشد. و چه چشمم میسوزد. به دنیا میآورد بچهاش را که گریه کند سخت در غم این درد که چرا داشت(و دارد هنوز) و مهم نیست که به کجا خواهم رسید کنم امشب را با هم بخوابیم ولی چه منفعت دردناکی داشت اگر فردا نباشد با هم و یا حالا که اینجا نشستهام و فکر کردم به همه جا و به همه چیز که بود و فکر میکنم و ناگریزم از فکر و اختیار را درک کردم و میمیرد در درد زایمان تا به دنیا آورد کودک را. به دنیا واردش کند بیاید و میمیرد برای زایمان، برای درد. که خون بالا کشیده است خودش را تا زانو از زانو میرسد تا زانو و درد بالا میآید از زانو، تا زانو.

زانو.

2009-10-26T18:36:00.000+03:30

همواره لرزشی شهوانی از شهر کلوعه، شهری که عفیفترین شهرهاست میگذرد. اگر زنان و مردان رویاهای گذرای خود را تحقق میبخشیدند، شاهد هر خیال به انسانی تبدیل میشد که با او داستان تعقیبها، ظاهرسازیها، سوءتفاهمها، درگیریها و ستمگریها آغاز میشد و گردش چرخ وفلک خیالپردازی از حرکت باز میایستاد.

شهرهای ناپیدا،کالوینو

برگردان بهمن رییسی

2009-10-17T15:56:00.004+03:30

یک خواب

چند شب پیش خواب دیدم که یک خرس اومد و هارد کامپیوترم رو فرمت کرد.

2009-10-05T01:29:00.001+03:30

پیامی نیست

دیروز هم نبود

و امروز هم نیست

و«سیزیف» همچنان سنگ را

بالا میبرد

و سنگ همچنان پایین

میافتد

و پیامی نخواهد بود

جز انتظار

جز پیام انتظار

بیژن جلالی

2009-09-21T18:16:00.003+04:30

فهمیدم که گذشته از خویشان فرانسواز، دیگر آدمیان هر چه از او دورتر میزیستند بدبختیهایشان بیشتر دلش را به درد میآورد.آبشار اشکی که با خواندن خبر نامرادیهای آدمهای ناشناس در روزنامه میریخت،همین که پای آدمی به میان میآمد که فرانسواز میتوانست او را اندکی مشخص در نظر آورد زود خشک میشد. خدمتکار آشپزخانه در یکی از شبهای پس از زایمان دچار دلپیچهی سختی شد؛ مادرم نالههای او را شنید، بلند شد و فرانسواز را بیدار کرد که بی هیچ دلسوزی گفت همهی آن سر و صداها بازی است و زنک میخواهد «ادای خانمها را درآورد.» پزشک که از پیش بیم چنان دلپیچههایی را داشت، نشانهای را در یک کتاب پزشکی که در خانه داشتیم گذاشته و صفحهای را مشخص کرده بود تا چگونگی کمکهایی را که میشد به بیمار داد آنجا بخوانیم. مادرم فرانسواز را دنبال کتاب فرستاد و سفارش کرد نشانه را گم نکند. یک ساعت گذشت و فرانسواز برنگشت؛ مادرم ناراحت شد و پنداشت او رفته و خوابیده است، و خود مرا به دنبال کتاب به کتابخانه فرستاد. در آنجا فرانسواز را دیدم که خواسته بود مطلبی را که با نشانه مشخص شده بود بداند، توصیف تخصصی آن نوع دلپیچه را میخواند و هق هق گریه میکرد، چون بحث یک بیمار نمونه در کار بود که او نمیشناخت. با خواندن هر کدام از عارضههای درد آلودی که نویسنده متن برشمرده بود به صدای بلند میگفت«وای! یا حضرت مریم، یعنی ممکن است خدا بخواهد یک انسان بدبخت بینوا را اینقدر زجر بدهد؟وای!بیچاره»

اما همین که صدایش کردم و به بالین «نیکی» جوتو برگشت چشمهی اشکهایش خشک شد؛ دیگر نه توانست آن حس خوشایند دلسوزی و مهربانی را که خوب میشناخت و اغلب با خواندن روزنامهها دستخوشش میشد، و نه هیچ حس خوشایند دیگری از این نوع را از ملال و خشمی باز شناسد که بیدار شدن در نیمهی شب به خاطر خدمتکار آشپزخانه در او برانگیخته بود، و با دیدن همان زجری که خواندن شرحش او را به گریه انداخته بود جز غرولند ترشرویانه و حتا نیشخندهایی وحشتناک چیزی از خود نشان نداد، و هنگامی که پنداشت رفتهایم و دیگر صدایش را نمیشنویم گفت:«چشمش کور میخواست از آن کارها نکند! رفته کیفش را کرده، حالا برای ما بازی در میآورد! یک جوان باید خیلی فلکزده باشد که به سراغ این بیاید. آه! طرفهای مادر بینوایم چه خوب میگفتند که: گر کسی بر کون سگ عاشق شود/آن برایش چون گل سرخی بود»

در جستجوی زمان از دست رفته/ جلد اول

مهدی سحابی/ نشر مرکز

2009-09-10T15:46:00.004+04:30

TAXI METER

مشهد_میدان تقیآباد. منتظر تاکسی هستم برای سجاد. بعد از حدودن بیست دقیقه مسیر ماشین سجاد است. سوار میشوم. پیکانی درب و داغان که تقریبن هیچ قسمتی از آن سالم نمانده است. فقط قابلیت پیش رفتن در مسیر را دارد. صندلی عقب آن گوشه مینشینم.

تا از شلوغی دور میدان و حجم انبوه آدمهایی که شاش از دماغشان میآید حرف از دهانشان نه میگذریم، مسافری نیست. راننده ماشین مردی میانسال است. از آن میانسالهای کوک و شنگول و از آنهایی که بدون اینکه برایش مهم باشد یکریز ور میزند و برایش اهمیتی هم ندارد که تو به مزخرفاتش توجه داشته باشی یا نه. یکریز ور میزند و حتا به تو نگاه هم نمیکند و عکسالعملت برایش مهم نیست. خیلی دوست دارم بدانم وقتهایی که کسی توی ماشین نیست باز هم بلند بلند ور میزنند یا نه. این جور آدمها فقط نیاز به یک گوش دارند. مثلن گوشهای آویزان از از آینهی جلوی ماشین. و این گوشها دلیلی بر وراجی مدامشان است.

آنقد ترمز میزند که حالم به هم میخورد. بالاخره یکی سوار میشود. ریشو و ظاهرن احمق. صورت باریک،شکم بر آمده و دهانی که بوی گند میدهد. و ردیف دندانهایی زرد که آنقدر بینشان فاصله هست که تکهای سبزی یا هر گند دیگری تا وعدهی بعدی غذا بینشان بماند. کلهی تُنُک این مرد خرفت رنگش به زردی میزند که زیر این آفتاب گویا گندیده است. از جلوی تودهی شلوغ دیگری رد میشویم.

مسیرهای کوتاه را سوار نمیکند. صرفه ندارد. حالا خالی تا خود سجاد رفتن را ترجیه میدهد. نیرویی مخفی و ارادهای پنهان بهاش دستور میدهد که سوارشان نکند. ولی همین غریزهی کثیف، به مغز پف کردهاش دستور میدهد که برای دختری که تا میدان ملکآباد بیشتر نمیرود، ترمز کند. دختر عقب روی تنها جای باقیمانده مینشیند. بوی مخلوطی از انواع کرمها، عطرها و هر گه دیگری تمام ماشین را میگیرد. راننده بر میگردد تا به بهانهی پرسیدن دوبارهی مسیر قیافهی دختر را محکی بزند. بر که میگردد میبینم که دماغ نافرمش به طرز وحشیانهای زمخت است. سبیل بارییکش رنگی بین قهوهای و زرد دارد و عرق از روی سر نسبتن تاساش به روی شقیقهی گود افتادهاش میریزد. مکثی زیاد طولانی میکند و سرش را به سمت جاده برمیگرداند. حالا متوجه یقهی زرد و گند افتادهاش شدهام که ماههاست رنگ آب ندیده است.

دخترک روسریاش را که تا فرق سرش عقب رفته با بیمیلی کمی جلو میکشد و با تکانی طوری خودش را از بغل دستیاش دور میکند که گویی هر لحظه احتمال تجاوزی وحشیانه از آن سمت میرود. مرد ناخودآگاه تکانی به خودش میدهد و کمی سمت من میسُرد ولی بلافاصله به حالت قبلی بر میگردد.

کمی مانده تا به ملکآباد برسیم. مسافری در جای بیربطی به طورش میخورد. راننده ناگهان ترمز میگیرد. حدودن وسط خیابان ، کمی این ور تر و چند متر دورتر از مسافری که آرام آرام سمت ماشین میآید. این وسط موقعیت مناسبی برای دید زدن دختر از آینهی جلوی ماشین است. مسافر، تا حدی کند و بیرقبت به سمت ماشین میآید که به راننده حالی کند که باید از دندهی عقب استفاده کند. چند لحظه مکث پوچی میکند. دست راستش را از روی فرمان آهسته سُر میدهد سمت دنده و حجم زمخت دستش روی آن ولو میشود. هنوز گویا تصمیم قطعی برای تعویض دنده ندارد و این حجم جرم گرفته هنوز آنجا ولوست و انگشتانش آزادانه بر اثر لرزش دنده میلرزند. زمان میگذرد و دنده را کمی محکمتر میگیرد و نوک انگشتهایش به مانند گیاهان گوشتخار دور گردی دنده جمع میشود. سرک را بر میگرداند و یک چشمش یه دختر و آن یکی روی جاده است. صدای قیژ فشردن کلاج به گوش میرسد و آهسته دنده را به پایین فشار میدهد. اول صدای برخورد چرخ دندهها را میشنوم که به خاطر بد گرفتن کلاج است و بار دوم با صدای کمتری دنده جا میخورد ولی هنوز کلاج را ول نکرده و پای دیگرش روی ترمز است. این کودن گندیده سعی دارد تا جایی که امکان دارد ماشین را تکان ندهد و بهتر است خود مسافر بیاید. بعد از گذشت زمان نسبتن طولانی، کلاج را آرام آزاد میکند و ماشین با سرعت کم به سمت عقب حرکت میکند. نیمی از فاصلهی بین مسافر و ماشین طی میشود و راننده کلاج و ترمز را میگیرد. حرامزاد هی عوضی به همین مقدار رضایت میدهد. باشد که نیمی از مسیر را مسافر طی کند. قبل از سوار شدن دوباره مسیرش را میگوید: سجاد میری آقا؟ و راننده با حس بامزگی میگوید: بیا بالا خوشتیپ!

سوار میشود و راه میافتیم. هنگام راه افتادن بدون راهنما و با زاویهی شدیدی به وسط خیابان میرود و ماشینهایی که منحرف شدهاند، صدای بوق و فحششان با هم میآمیزد و راننده آهسته چیزی زمزمه میکند. به خودش تلقین میکند که حق با اوست و گور پدرشان!

هنوز دنده را به 3 عوض نکرده که دختر میخواهد پیاده شود. همانجا دو نفر دیگر سوار میشوند که گندهترشان عقب مینشیند و آن باریکتره میچپد آن جلو کنار مسافر دیگر.

هوای دم کردهی ماشین و آفتاب داغ که از پنجرهی سمت من روی هیکلم میتابد، موقعیتی غیر قابل تحمل به وجود میآورد. سعی میکنم شیشه را کمی پایین بدهم ولی دستگیرهای در کار نیست و نه حتا دستگیرهای برای باز کردن در. این در هیچ چیز ندارد.

2009-09-08T17:44:00.006+04:30

بعله، میشود گاهی اوقات که آن قدر هر چیزی را از نوع مرغوبش خوانده ای، یادت میرود چقدر باید لذت ببری. بعد راه حلش این است که کتاب خوب را ببندی و بروی سراغ ادبیاتی ضعیف. چند داستان کوتاه بد که بخوانی هی ضعف هایش می زند توی ذوق و هی ارضا نمیشوی. بعد همین موقع است که باید بروی سراغ اصل جنس و ببینی که چگونه به ارگاسم می رساند آدم را. چطور نیشت باز میشود بعضی جاها از این همه نویسنده بودن نویسنده و این که این همه بلد است کارش را.

2009-08-09T18:59:00.004+04:30

یک ایده برای داستان

شخصی مبتلا به جنون گاوی شده ولی فقط تمایل عجیبی به شاخ زدن دارد، بیمار همیشه از این اتفاق شرمنده میشود!

2009-08-09T18:51:00.006+04:30

وقتی به طرف کتابفروشی رد میرفتم یککم احساس افسردگی میکردم. آدم به دنیا آمده که بمیرد. که چی؟ ولگردی و انتظار،انتظار برای یک قطار، انتظار برای یک خدمتکار در هتلی در لاسوگاس در یک شب ماه آگوست. انتظار برای موشی که بزند زیر آواز. انتظار برای ماری که بال در بیآورد.
رد توی مغازه بود.

همو

2009-08-09T18:51:00.005+04:30

من با استعداد بودم. یعنی هستم. بعضی وقتها به دستهام نگاه میکنم و فکر میکنم که میتوانستم پیانیست بزرگی شوم. یا یک چیز دیگر. ولی دستهام چه کار کردهاند؟ یک جایم را خاراندهاند، چک نوشتهاند، بند کفش بستهاند، سیفون کشیدهاند و غیره. دستهایم را حرام کردهام. همینطور ذهنم را.
تلفن زنگ زد. با آخرین قبض ادارهی مالیات که موعدش گذشته بود تلفن را خشک کردم و گوشی را برداشتم.

آره

2009-08-09T18:50:00.006+04:30

باید فکر میکردم. سعی کردم فکر کنم. مگس هنوز داشت روی میز راه میرفت. مجلهی اخبار اسب دوانی را لوله کردم و محکم کوبیدم روی میز. مگس دررفت. روز من نبود. هفتهی من، ماه من، سال من، زندگی من. لعنتی.

همان

2009-08-09T18:50:00.005+04:30

خوبی مستی این است که آدم هیچ وقت یبس نمیشود.

همون

2009-08-09T18:49:00.002+04:30

اسکاچ برای سر کشیدن نیست. بعد از مدتی که با آن بازی بازی کنی میبینی که جادویش رویت اثر میکند.

همان

2009-08-09T18:48:00.001+04:30

«سلام عزیزم من کیتیام!»
«سلام کیتی من نیک هستم»
«چه صدای قشنگی داری.»
«کجای صدای من قشنگه؟»
«اوه،داری شکستهنفسی میکنی!»
«نه کیتی، شکستهنفسی نمیکنم.»
«میدونی من به تو خیلی احساس نزدیکی میکنم، احساس میکنم کنارت گلوله شدم و زل زدم به چشمات. من چشمای آبی درشت دارم. تو داری میآی طرفم که من رو ببوسی.»
«چرت و پرت نگو کیتی، من تک و تنها اینجا نشستهام و اسکاچ میخورم و به صدای بارون گوش میکنم.»
«گوش کن نیک، تو باید یه کم از قوهی تخیلت استفاده کنی، خوئت رو رها کن و بعد از تصئر کارهایی که میتونیم با هم بکنیم کیف کن. از صدای من خوشت نمیآد؟ به نظرت ... اوم ... سکسی نیست؟»
جرا،یه کم، ولی نه خیلی، به نظر میآد سرما خوردی، سرما خوردی؟»
«نیک،نیک، پسر عزیزم، من داغتر از اونیام که سرما بخورم!»
«چی؟»
«گفتم داغتر از اونیام که سرما بخورم.»
«ولی به نظر من که صدات سرماخوردست. شاید هم زیادی سیگار کشیدی.»
«من سرگرمیهایی بهتر از سیگار کشیدن دارم.»
«چی مثلا کیتی؟»
«نمیتونی حدس بزنی؟»
«نه.»
«پایین رو نگاه نیک.»
«باشه.»
«چی میبینی؟»
«لیوان،تلفن ...»
«دیگه چی نیک؟»
«کفشهام ...»
«یه چیز گنده نمیبینی که رو به سقفه؟»
«آها اونو میگی؟اون شکممه!»

همان

2009-08-09T18:45:00.003+04:30

تعطیلات لازم داشتم. پنج تا زن لازم داشتم. باید گوشم را شستشو میدادم. باید روغن ماشینم را عوض میکردم. نتوانسته بودم برگهی لعنتی مالیات بر درامد را درست پر کنم. یکی از دستههای عینک مطالعهام شکسته بود. آپارتمانم را مورچه برداشته بود.باید دندانهایم را جرمگیری میکردم. پاشنهی کفشهایم ساییده شده بود. بیخوابی داشتم. مهلت بیمه ماشین تمام شده بود.هر دفعه که ریش میزدم صورتم را میبریدم. شش سال بود که نخندیده بودم. وقتی که هیچ چیز برای نگرانی وجود نداشت،بیخودی نگران میشدم، هر وقت هم که واقعا مسلهی نگران کنندهای وجود داشت مست میکردم. تلفن دوباره زنگ زد،برش داشتم.
صدا پرسید«بلان؟»
جواب دادم:«شاید»

عامه پسند،چارلز بوکفسکی
پیمان خاکسار، نشر چشمه

2009-08-08T22:08:00.005+04:30

آپارتمان 69 یا چگونه یک رابطه جنسی را بدل کنیم به یک ارتباط گمشده ی پاک

1
شاهد را توی راهروی ورودی آپارتمانمان دیدم. از تیپ پسرهای خل و جل بود. صورت کشیده با ریش چند روزه و سر و وضع ژولیده و بوی عطر هرمس مدیترانه. توی آسانسور سر بحث را باهاش باز کردم. خیلی کم حرف بود ولی احمق به نظر نمیآمد. من توی اتاق شماره 69 زندگی میکنم، با چند تا از دوستام. «تو این ساختمون زندگی میکنی؟»
« چیزی گفتی؟»
«گفتم تو هم تو این آپارتمان میشینی؟»
« آره»
« خیلی وقته؟»
« از وقتی یادم میاد»
« تا حالا ندیده بودمت؟»
« باید میدیدی؟»
« چی!»
« میخوام اینجا یه سیگار بکشم»
« وقت نداری، من باید برم. توی همین طبقهای؟»
جملهام را تمام نکرده بودم که سیگاری در آورده بود و داشت روشن میکرد. آسانسور ایستاد. در باز شد. کسی بیرون نبود، چند لحظه بهش خیره ماندم. کامش را که گرفت سرش را به نشانهی تایید حرفم تکان داد. من رفتم سمت اتاق خودمان . شاهد رفت در اتاق 63 را زد. همانجا تصمیمم را گرفته بودم، باید مخ این پسرو بزنم. از دفعهی بعد که دیدمش یک هفته نگذشت که باهم توی تختخواب بودیم. این پسر یک دیوانهی تمام عیار بود که میشد به راحتی هدایتش کرد به هر مسیری که میخواهی. لذت میبردم از اینکه اذیتش میکنم. بهش دروغ میگویم و باور میکند سریع. یک طورهایی ارضا میشدم با به بازی گرفتنش. اینکه به راحتی قبول میکند همه چیز را. همیشه از گول خوردن لذت میبردم. از اینکه مرا به بازی گرفتهاند و من خودم را آزادانه بازیچهی دست این و آن قرار میدادم. ولی اینبار ،من بودم که کسی را بازی میدادم. کسی که مثل هیچ احمق دیگری نبود. کسی که ظاهرن دل داده بود. تجربهای تازه است این تردیدی که دارم. و کمی عجیب البته.

2
حالا شاهد از حمام آمده و دارد خودش را خشک میکند و من نیز آماده میشوم برای یک همخوابگی دیگر. یک لذت بینظیر که زیر اندام این پسرک ساده دل و دوست داشتنی تجربه میشود. مینشیند لبهی تخت. به من نزدیک میشود. ضربان قلبم چندین برابر میشود. لمس میکند مرا. میبوسد. در آغوش میگیرد و در هم میلولیم. خوب بلد نیست کارش را. که چطور موقع سکس مرا بازی دهد.که به موقع مرا به اوج برساند. به لحظهی دلخواه.راحت میشود. شاهد کنار من دراز میکشد. سیگاری روشن میکند. حرفی نمیزنم تا او شروع کند. او هم شروع نمیکند. کسی میخواهد در را باز کند.در را قفل کردهام. معمولا این ساعت از روز هیچکدامشان نمیرسند. در میزند. شاهد با سوالی که در چهرهاش است مرا نگاه میکند. فکر عجیبی به ذهنم رسیده. میخواهم کمی بیشتر بازی دهمش. از آن ور در صدای فرهاد - همخانهام - میآید. با ترسی عمیق در چهرهام و حسی که انگار باید واقعیتی را الان رو کرد زیر لب میگویم: «شوهرم». چهرهی شاهد همان طور متعجب میماند. انگار چیزی میخواهد بگوید ولی نمیگوید. « فقط سریع باید یه جایی قایمت کنم الان»لباسها را کنار میزنم، کمد اتاق را کمی خلوت میکنم و آن پایین مینشانمش. کلمهای حرف نمیزند. خواهش میکنم صدایش در نیاید تا من خبرش کنم. در کمد را میبندم. در خانه را باز میکنم. فرهاد میخواهد چیزی بگوید. نمیگذارم. دهنش را میگیرم و آرام برایش داستان را توضیح میدهم. از حماقت من خوشش آمده. شانس آوردم، اگر همخانهی دیگرم بود همه چیز را به هم ریخت. با فرهاد میرویم توی اتاق. اشاره میکنم تا مرا ببوسد.لعنتی طوری مرا میبوسد که وسوسه میشوم. وحشیام میکند دوباره. شروع میشود. همچنان که با فرهاد سکس میکنم(مرا میگاید؟) ،از حضور شاهد در کمد با آگاهی تمام لذت میبرم. فرهاد کارش را خوب بلد است. راحت میشود. هر دو راحت میشویم. چند جملهی مزخرف برای ظاهر سازی میگوید و میرود تا دوشی بگیرد. من مثل احمقها لبهی تخت نشستهام و لبخند عجیبی که خودم هم نمیدانم معنایش را ،روی لبم مینشیند. آهسته خودم را به در کمد میرسانم. گوشم را به در میچسبانم. «شاهد؟» صدایی نمیآید. در را باز میکنم و چهرهام را شبیه کسی میکنم که به اجبار به اشتباهش اعتراف کرده ولی ناراضی نیست هنوز. هنوز عاشق است و این دلیل را توجیه بزرگی بر دروغش مییابد. خلاف انتظارم ،ترسی در چهرهی شاهد دیده نمیشود. به من خیره شده است.«رفته دوش بگیره، زیاد وقت نداریم. بهتره سریع از اینجا بری» بیخیال؛ دارد هنوز به من نگاه میکند. جوابی نمیدهد. دلهرهای غریب ناگهان به جانم میافتد. «شاهد؟ خواهش میکنم عجله کن» چیزی نمیگوید و فقط سرش را کمی بالاتر میآورد. «چه مرگته شاهد؟ دیوونه شدی؟ سریع بیا بیرون تا نیومده» چند سرفهی ریز میکند و آرام میگوید«نه، دوست دارم این تو بمونم» حوصلهی این مسخرهبازیشو ندارم. یه جورایی دارد عصبیام میکند. دستش را میگیرم تا بیرون بکشمش. به شدت مقاومت میکند. دستش را چنان سریع و محکم از دستم بیرون میکشد که چند متری عقب میروم. میافتم لبهی تخت. کمی ترسیدهام خوب. نمیفهمم چش شده. خونسردی و آرامشی که الان دارد مربوط نیست به آدمی که میشناسم. دستش را که جدا میکند کمی در کمد به سمت دیوار میرود. میچسبد به ته کمد. «خواهش میکنم ازت. شاهد. اصلن نمیخوام اوضاع از این بدتر بشه. کار کثیفی کردم. میدونم. جون هرکی دوست داری بیا بیرون. الان فرهاد پیداش میشه.» فقط سرش را تکان میدهد. حسابی گیج شدهام. با این کارش چه چیزی را میخواهد ثابت کند. لبه تخت چمبره میزنم و سرم را مابین دستانم فشار میدهم. «رفت؟» آهسته میگوید. سرم را بالا میآورم. فرهاد دم در ایستاده است. با حولهی حمام. لبخند شیطنت آمیزی بر لبش است. نمیتوانم بخندم. انگشت اشارهام را جلوی دماغم میگیرم. به بیرون از اتاق میکشمش و همه چیز را میگویم. «به هیچ ترفندی بیرون نمیاد. انگار قاطی کرده. رفتارش یه جوریه. خیلی نگارم فرهاد. چیکار کنیم؟» طوری نگاهام میکند که انگار مزخرف میگویم. تقریبن همینطور است. «بزار همون تو بمونه. میرم تو اتاق بخوابم. بگو رفت بیرون. حوصلش سر میره میاد بیرون» میرود سمت اتاق خودش. « نخواب احمق. من با این چیکار کنم؟ یه طورایی میترسوندم.»
«خر نشو دختر. فقط یه کم ترسیده.»
« نرو تو اتاق! واقعیتو بهش بگم؟»
« ببین! این مشکل من نیست. هر وقت من یه دخترو کردم تو کمد خودمم میارمش بیرون»
« چرت نگو فرهاد الان.»
جواب نمیدهد. میرود توی اتاق و در را از داخل قفل میکند. حالا من ماندهام با این پسر توی کمد. میروم توی اتاق و در کمد را باز میکنم. همان جای قبلیست. « رفت بیرون. ولی زود برمیگرده.» مینشینم پایین جلوی کمد. کمی به جلو خم میشوم و دستاش را میگیرم. آرام میبوسماش. مثل احمقها گریهام گرفته. شاهد با سمت چپ پایین کف دست راستش اشکهای یک سمت صورتم را پاک میکند. «متاسفم سارا. نمیتونم از این تو بیام بیرون. فقط میخوام که اینجا بمونم.» کلمات را آرام میگوید. خیلی آرام. « ببین شاهد، کاری که من توی یک ساعت پیش انجام دادم خیلی بدتر از اون چیزیه که تو فکر میکنی.»
«مهم نیست»
«اون یارو که من باهاش...»
«گفتم مهم نیست»
«تو چه مرگت شده؟ ازت خواهش میکنم بیا بیرون بشینیم با هم صحبت کنیم.»
سرش را میچسباند به دیوار. خیال بیرون آمدن ندارد.
دو و نیم ساعت میگذرد تا فرهاد از اتاق بیرون بیاد. تمام این مدت یا روی تخت نشسته بودم یا عرض اتاق را راه میرفتم. کلافه و بیتاب و بیقرارم. گاهی هم در کمد را نیمه باز میکردم و شاهد همانجا بود. فرهاد میآید تو. نگاهی به من میکند و بعد چهرهآش در هم میرود. با دست راست کونش را میخاراند. سرم را تکان میدهم. میرود سمت کمد. از جا میپرم و بیصدا هلاش میدهم کنار. بیرون اتاق میرویم. «هنوز اون توی» دستش را از دستم میکشد. «باشه، باهاش صحبت میکنم. میارمش بیرون»
«نمیشه، نباید بفهمه. اوضا بدتر میشه ها»
« اون احمقی که اون تو هست باید یه جوری بیاریمش بیرون»
«خودم درستش میکنم»
«سه ساعته اون توی کمده، تا حالا باید یه کاری میکردی خوب. الان خودم میندازمش بیرون»
«توی اتاق نمیای»
سعی میکند از کنار من رد شود. با تمام زوری که دارم چهار چوب در را میگیرم. هل میدهد. من بیاختیار داد میزنم. فرهاد سرش را کمی جلو میآورد «هی! توی کمد بهت خوش میگذره؟» با فریاد میگوید. تلفن فرهاد زنگ میزند. شیرینه. دوست دخترش. فورا بیرون میرود. تن صدایش تغییر میکند. من کمی نفس نفس میزنم. در کمد را باز می کنم.« فرهاد هم خونهایمه. لعنت به من! بیا بیرون شاهد. چیکار کنم؟ هر گهی بگی میخورم» هیچ تغییر خاصی در چهرهاش نمیبینم. گریهام میگیرد. نمیدانم دلم به حال خودم میسوزد یا شاهد. صدای فرهاد کمی از آن طرف بلند میشود. ده دقیقه راه میروم. فرهاد میآید. وسط اتاق میایستد و به من زل میزند. سمت کمد میرود. قبل از اینکه کاری کنم در را باز میکند. یقهی شاهد را میگیرد و به سمت بیرون میکشد. شاهد چهار چوب در را به طرز مضحکی محکم چسبیده. یقه پاره میشود. فرهاد کمی عقب میرود و مرا متعجب نگاه میکند. من هم. میرود سمت در. « برگشتم توی خونه نباشه» بیرون میرود. «سارا» آهسته و بیرمق از توی کمد صدا میآید. «جانم؟»
« باید بشاشم» چیزی نمیگویم. «یه ظرفی بده تا کارم و بکنم»
« دیوونه شدی شاهد. بیا بیرون عزیزم» این جمله را با بغض میگویم. نزدیکش میشوم. میبوسمش. گریه میکنم. میروم از آشپزخانه یک ضرف یک لیتری خالی میآورم. شاهد میشاشد. ظرف را کنار در میگذارم. پایین کمد مینشینم شاهد را نگاه میکنم. دو ساعت میگذرد. در باز میشود. پوریا هم خانهی دیوانهی دیگرم. یک روانیه کامل است. 6 ماه زندان و 1 سال بیمارستان روانی بوده. حالا هم معلوم نیست کجاها میرود. همیشه هوایم را داشته. «سارا؟ این فرهاد چی میگه؟» میآید تو. «یه چیزایی راجبه کمد میگفت»
«دیوونه شده»
« برو کنار ببینم» توی کمد را نگاه میکند. «این کسخله هنوز این توی»
«خفه شو و برو کنار»
«ببینم تو چرا بیرون نمیای؟»
«ولش کن اونو، من بهت توضیح میدم»
«نمیخواد الان میارمش بیرون»
میرود از آشپزخانه یک ظرف یک لیتری خالی مشروب میآورد. روبروی شاهد میایستد. شیشه را بالا میگیرد. «تا 5 میشمرم گورتو گم میکنی بیرون» شروع به شمردن میکند. تا 3 میشمرد. جلوی پوریا میایستم. « چه غلتی داری میکنی؟» به شمردن ادامه میدهد. پنج را میگوید و مرا هل میدهد کنار. شیشه را محکم توی سر شاهد میزند.
یک بار که دست میکشیدم بین موهای شاهد. یک چیزی حس کرده بودم. انگار یک جای زخم. یک داغ قدیمی و بد. هر بار دستم به زخم میخورد، انگار که چیزی یادش میآمد. داغی تازه میشد هر بار. و من، با کنجکاوی عجیب این درد را تازه میکردم انگار. تاب میآورد شاهد.
له میشود همه چیز. یک ظرف شیشهای بالای تخت است. برمیدارمش و از دور سمت پوریا پرت میکنم. این هم خورد میشود. از گوش چپش به طور وحشتناکی خون میریزد. با تعجب به من زل زده است. داد میزند. چرت میگوید فقط. هیچ چیز از مزخرفاتش را نمیشود فهمید. همیطور که زار میزنم میروم سمت کمد. در باز است. و از سر شاهد خون میریزد. حالا هم حالت چهرهاش زیاد فرقی ندارد. در باز میشود. فرهاد. با عجله توی اتاق میآید. پایش به بطری پر از شاش میخورد. میریزد روی زمین. پوریا را میبیند که نصف صورتش را خون گرفته است. « تو سالمی سارا؟»
چیزی نمیگویم. « اون یارو کجاست؟» ناگهان نگاهش متوجه در کمد میشود. «اون توی؟» سمت کمد میرود. با مشت به جان شاهد میافتد. من از پشت میکشمش کنار. پیرهنش جر میخورد. «دیوونه شدی سارا؟» داد میزند. تلفنش زنگ میزند. جواب میدهد. شیرین است. لحن صدایش عوض میشود. میرود بیرون تا بهتر صحبت کند. پوریا در کمال تعجب کناری ایستاده و مرا نگاه میکند. تلفنم زنگ میخورد. نگین، همخانهی دیگرم. قدیمیتر از بقیه البته. چند روزی تهران نیست. نمیتوانم جواب دهم. همیشه در این جور مواقع خوب بدرد همدیگر خوردهایم. خوب همه چیز عوض میشده. الان ولی نه! پوریا که از اتاق رفته بود بیرون با یک اسلحهی عجیب وارد اتاق میشود. من مثل سگ نگرانم. آرام سمت من میآید و روبرویم میایستد.«ده دقیقه وقت داری عزیزم تا این الاغو بندازی بیرون» میرود بیرون. شاهد کبود و خونی گوشه کمد نشسته است. ده دقیقه ی تمام بهش التماس میکنم. پوریا میآید. ضامن اسلحه را میکشد. میرود سمت کمد. تمام این کارها را سریع انجام میدهد. صورت شاهد را نشانه میرود و شلیک میکند.
یک بار یادم است که شاهد تازه از حمام در آمده بود. لبهی تخت نشست و گریه کرد. من کنارش نشستم. نفهمیدم چش شده. نگاه میکردم و اون چیزی نمیگفت. گریهی بیدلیلش تمام شد و بعد با هم سکس داشتیم.
شوک وحشتناکی به من وارد میشود و گوشهایم سوت میزند. فرهاد میدود توی اتاق. تلفن هنوز توی دستش است. پوریا به شاهد زل زده. فرهاد هیچ چیز نمیگوید. نمیتواند بگوید. پوریا اسلحه را گوشهای پرت میکند و از خانه بیرون میدود. فرهاد هم دنبالش میرود. خانه ساکت است. چهرهی شاهد باز هم فرقی نکرده است. دیگر تکان نمیخورد حالا؛ و درست وسط پیشانیش سوراخ است. لبه تخت مینشینم. به داخل کمد خیره شدهام. خانه ساکت است.

3
چند دقیقه منتظر ایستاد. من کلید انداخته بودم و در باز بود. کسی انگار توی اتاقش نبود. بعد شاهد به سرفه افتاد. من چیزی نمیگفتم و فقط نگاه میکردم. سرفهاش که تمام شد از توی جیبش کلید در آورد. در را باز کرد. به من نگاه کرد و خندید.پرسیدم«تنها یی»
فقط سرشو تکون داد. رفت توی آپارتمانش. من هم رفتم تو اتاق خودم. فرهاد با شیرین توی خانه بودند.

2009-07-05T17:07:00.002+04:30

باخ، فقط باخ میتونه اینجوری نعشه ام کنه الان

2009-07-04T02:21:00.002+04:30

متنفر اَم از هر ایدئولوژی و مکتب ای که مرگ حتی یک انسان را سبب شود.

[+]

2009-07-04T02:17:00.004+04:30

شب نمی خوابم. نا خود صبح اوق میزنم. از شدت سرفه روده هام داره بیرون میریزه. نصف شب لبه تخت می شینم و سیگار می کشم و فکر می کنم. بعدش پامیشم میرم کنار پنجره سیگار می کشم و فکر می کنم. حالم از فکر کردن به هم می خوره. به زور میرم تو تخت خواب هدفون رو میچپونم تو گوشم و فکر میکنم

2009-06-12T18:15:00.000+04:30

"فکر کردهاید که چه بهتر است اگر این روزها کمی واقعیتر باشم؟"
این بهدرد کجا میخورد بیشتر؟
الف: کتاب چهره ب: گودر ج: همینجا خوبه د: هر کدام
ذ: هیچ کدام ر: الخ

پ.ن: چرا فکر کردم که شما باید به این موضوع اصلن فکر کنید کلن؟
الف: نمیدانید ب: حماقت ج: گزینه ب د: کتاب چهره
ذ: بروید ادامه گودرتان را بکنید! هان؟ بیکارید؟

پ.ن: چرا فکر کردم تا آخر گزینهی "ذ" را میخوانید؟
الف: گزینهی ب ب: گزینهی بعدی ج: دارید ادامه میدهید؟

2009-06-12T18:13:00.001+04:30

نجابت تحسين شده ي آقاي ساقي

بعضیها را نباید توی جمع باهاشان بود. جنسشان فرق میکند کلن. بعضیها به درد شلوغی نمیخورند اصلن. باید ببریشان توی خلوت خودت. باید بنشینی یک گوشهی دنج و ساعتهاست که میشود با آنها گذراند و ذرهای خسته نشد. باید ببینی که چاشنی الکل در این مواقع میتواند چه غوغایی به پا کند گاهی. ولی بعضیها را نمیشود در خلوت تحمل کرد. باید بردشان توی جمع. آنجا میشود ساعتها خوش گذراند. بعد معمولن اینها خوش مشرب و پرانرژی هستند آنجا ولی همین که به خلوتت میبریشان میفهمی که نقطهای مشترک نیست برای شروع. شاید هم باشد ولی نمیشود دیگر. یعنی حرفی نداری که بزنی و اگر کسی زر بزند کلن بیخودیست! و سکوت هم تحملش حماقتست این جور موقعها. نمیدانم دلیلش چیست ولی باید بردشان در جمع تا ببینی چه لحظههای خوبی را که میشود با این جماعت گذراند. چه عیش مدامی را مهیا میکنند برایت و برای همه. این وسط دیدهاید که هستند کسانی که نه در آنجا خوب میشوند برای تو و نه اینطرف. که کلن باید باشند ولی. یک جورهایی مشکلی هست انگار، ولی که نیست گویا! این را میخواهم بگویم که بودنشان خوب است. باید باشند کلن. و یک جایی هم یک طورهایی بخوانیشان البته. و یک جاهایی بفهمیشان. حالا گیریم در یک موقعیت گندی که هست. در یک جای بیربطی که باید باشید.

پ.ن: سه چارتا الخ و یه از لحاظٍ هم میآمد وسط میشد که یک سلامی/چیزی هم به هرمس بکنیم اینجا.

2009-06-04T19:50:00.001+04:30

یک ایده برای داستان

مردی مسن با اندامی معمولی و موی سیاه و سفید هنگام بستن در گاراژ خانه اش ناگهان به آگاهی میرسد. در را نیمه بسته رها میکند و در خیابان بی هدفی میدود و ناگهان عاشق دختر زیبایی می شود و همانجا به او پیشنهاد ازدواج می دهد. ولی دختر بیچاره که تازه یک هفته از مرگ شوهرش میگذرد ، سنگی نسبتن بزرگ را به سمت وی پرتاب میکند و پیرمرد درجا می میرد.

2009-06-04T19:45:00.001+04:30

از زلیگ زدگی و جاهایی که میخارد

دوباره شبه ام را توی شیشه میبینم. مقابل خودم نشسته و به من خیره مانده است. چند ساعتی خیره میماند. میبینم که خود واقعیم  هم کم کم دارد محو می شود. چند روزی است که انگار کم رنگ تر شده ام. دیروز همینطور که توی پیاده رو راه میرفتم حس کردم کسی که از روبرو می آید حواسش به من نیست. مرا نمیبیند. همینطور نزدیک و از من رد شد. این اولین اتفاق عجیب این هفته نبود. یک بار دیگر هم از یک ستون رد شدم.یعنی ستون از من رد شد. غفلت میکنم. کم کم دارم حل میشوم در خیابان در مردم در ستون. و هر بار که چیزی از من رد می شود یا برعکس، حس میکنم بیشتر به روح شبیه شده ام. شبیه به هاله ای کم رنگ و بی نور. سیگاری روشن میکنم و دودش را میبینم که درون ریه هایم میرود. وقتی که شروع به خوردن می کنم احساس تعلق خاطر بیشتری می کنم. اطمینان پیدا میکنم که هستم. ذره ذره کم رنگ می شوم تا تمام شوم. چه برداشت مضحکی و مسخره ای. آبجوی خنک از مری پایین می رود و دیواره کم پرزش را سرد میکند. دود گرم سیگار وارد ریه ها میشود. داخل تک تک کپسول های کوچک و حساس و درب و داغانشان میکند. همه چیز درب و داغان میشود البته.
یک هفته ای می شود. یک قاشق غذا خوردم! مری شروع به کار میکند. کمک میکند که غذا به سمت معده ام حرکت کند. معده آماده میشود که ماده ای را دریافت و سپس برسی کند. غذا به معده که میرسد، معده چند ساعتی ساکت و بی حرکت میماند. برسی میکند و به کمک آنزیم های مشخصی تغییراتی داده می شود. بعد از این مدت معده دو کار انجام خواهد داد: 1. غذا قابل هضم است، جنس را می شناسد. رد میکند برود پایین و بقیه سیستم کارش را بلد است لابد. 2. معده نمیفهمد غذا را. یک ساعت دیگر هم فکر میکند و نتیجتن همه اش را از همان مری پس خواهد داد. ولی حالت سومی برای من اتفاق افتاد. سه ساعت و چهار ساعت و بیشتر معده غذا را خواست که بفهمد. و نشد. نمیخواست که پس بزند. بگوید نمی فهمم. غذا رد شد. ادامه ی سیستم طبق عادت شروع کرد به جذب موادی که فکر میکند مناسب است. و دریغ  که هیچ شناختی نسبت به این مواد نداشت و چیزها ی بی ربطی جذب شد. و کل بدن شروع به استفاده از این ماده کرد. برداشت میکرد که چون معده روی آن مهر قبولی زده است. یک جای کار اشتباه بود البته و عواقب کار هم مشخص شده. شروع کردم به تجزیه شدن. کم رنگ شدن، تحلیل رفتن. همینطور ادامه دهم تا آخر هفته کاملا محو خواهم شد.

2009-06-04T19:45:00.000+04:30

دوباره شبه ام را توی شیشه میبینم. مقابل خودم نشسته و به من خیره مانده است. چند ساعتی خیره میماند. میبینم که خود واقعیم  هم کم کم دارد محو می شود. چند روزی است که انگار کم رنگ تر شده ام. دیروز همینطور که توی پیاده رو راه میرفتم حس کردم کسی که از روبرو می آید حواسش به من نیست. مرا نمیبیند. همینطور نزدیک و از من رد شد. این اولین اتفاق عجیب این هفته نبود. یک بار دیگر هم از یک ستون رد شدم.یعنی ستون از من رد شد. غفلت میکنم. کم کم دارم حل میشوم در خیابان در مردم در ستون. و هر بار که چیزی از من رد می شود یا برعکس، حس میکنم بیشتر به روح شبیه شده ام. شبیه به هاله ای کم رنگ و بی نور. سیگاری روشن میکنم و دودش را میبینم که درون ریه هایم میرود. وقتی که شروع به خوردن می کنم احساس تعلق خاطر بیشتری می کنم. اطمینان پیدا میکنم که هستم. ذره ذره کم رنگ می شوم تا تمام شوم. چه برداشت مضحکی و مسخره ای. آبجوی خنک از مری پایین می رود و دیواره کم پرزش را سرد میکند. دود گرم سیگار وارد ریه ها میشود. داخل تک تک کپسول های کوچک و حساس و درب و داغانشان میکند. همه چیز درب و داغان میشود البته.
یک هفته ای می شود. یک قاشق غذا خوردم! مری شروع به کار میکند. کمک میکند که غذا به سمت معده ام حرکت کند. معده آماده میشود که ماده ای را دریافت و سپس برسی کند. غذا به معده که میرسد، معده چند ساعتی ساکت و بی حرکت میماند. برسی میکند و به کمک آنزیم های مشخصی تغییراتی داده می شود. بعد از این مدت معده دو کار انجام خواهد داد: 1. غذا قابل هضم است، جنس را می شناسد. رد میکند برود پایین و بقیه سیستم کارش را بلد است لابد. 2. معده نمیفهمد غذا را. یک ساعت دیگر هم فکر میکند و نتیجتن همه اش را از همان مری پس خواهد داد. ولی حالت سومی برای من اتفاق افتاد. سه ساعت و چهار ساعت و بیشتر معده غذا را خواست که بفهمد. و نشد. نمیخواست که پس بزند. بگوید نمی فهمم. غذا رد شد. ادامه ی سیستم طبق عادت شروع کرد به جذب موادی که فکر میکند مناسب است. و دریغ  که هیچ شناختی نسبت به این مواد نداشت و چیزها ی بی ربطی جذب شد. و کل بدن شروع به استفاده از این ماده کرد. برداشت میکرد که چون معده روی آن مهر قبولی زده است. یک جای کار اشتباه بود البته و عواقب کار هم مشخص شده. شروع کردم به تجزیه شدن. کم رنگ شدن، تحلیل رفتن. همینطور ادامه دهم تا آخر هفته کاملا محو خواهم شد.

2009-05-28T21:13:00.000+04:30

خوب تیزش کردهام. حسابی تراشیدمش. وسوسهی شکستن، فشار دادن! شروع میشود. طاقت نمیآورم. فشار میدهم. بالاخره میشکند. تبش هم میخوابد البته.

2009-05-28T21:04:00.000+04:30

میدانم که گاهی دلت برای خودت تنگ میشود. میدانم که میگویی بد میشود نگو پدرسگ! آخر چرا اینقدر گیر دادهای که نگو؟ بگذار بگویم لامصب را. دق میکنی ها! حالا باز هم لوس بازی در میآوری که نمیشود و دیگر من آن من سابق نیست و برای چه بنشینم بنویسم! وهمینطور هزار تا مزخرف دیگر تحویل خودت میدهی. الان هم اگر زود میآمدی، اگر وقت داشتی دلت میخواست چیزی بنویسی. اینجا را کمی خط خطی کنی. ولی آنقدر میترسی که سیر بد نوشتههایت تورا باز دارد از ادامه. میترسی. از خودت هم. اگر بدانی که وقت زیادی داری خیالت راحتتر هم میشود. میدانم که حالا عین سگ داری وسوسه میشوی. انگار که دارد شره میکند روی میز. انگار سر که رفت دیگر نمیترسی. تهاش هم انگشت میکشی. هزار صفحه انگار که کم است. وقتی نمینویسی حس میکنی نزدیکتری ولی دور شدهای. به ناکجاآبادی میروی و دیگر تو را مسکنی نیست که ولولهات را وا دهد. کماش کند لااقل. و هنوز درگیر میشوی. درگیر چیزهای جزعی. جزعیاتی بیخود و نه آن جزعیاتی که خوب است. لذت دارد. وقتت را تمام میکنی و میترسی که بترسی. فقط بلند شو آن قبای خاکستریت را هم بتکان. و سیگاری آتش بزن. گوشهی ردای بلندت را کناری بزن تا برق کفشهای قرمزت چشمت را بزند.

2009-05-28T21:03:00.000+04:30

سر هر میز شمعی روشن است! ولی نشانی از هیچ کجا ندارد، ولی هیچ چیز را تداعی نمیکند و فرقی هم ندارد روشن یا خاموش. فقط یادآوریست. یادآور جایی که شمعی روشن بود و نشانهای از زنده بودن را احیا میکرد. ولی اینجا چیزی احیا نمیشود و انگار که منتظر کسی هستی که یک موقعی و یک جایی که شمعها نشانه داشتند، میآمد! این ضعف گسترده را بدن تحلیل نمیکند، من میکنم. این کلمات را سُر و بیهودگی را هل میدهم با جوهر روی کاغذ. روی نوری که شمع دارد اینجا و روی این راوی سوم شخص که نیست انگار و حضورش را بیوقفه میجویم و برای کاری که انجام میدهد ارزشی نمیگذارم.

2009-05-20T16:24:00.002+04:30

مریضی، گلوت داغونه، دو سه روز مجبوری سیگار نکشی، بعدِ دو سه روز میری کنار پنجره، آخر شبی یه سیگار میکشی

2009-05-18T14:27:00.000+04:30

Better if I could find the words to say

Whenever I take a choice it turns away

I'm worn, tired of my mind

I'm worn out, thinking of why

I'm always so unsure

I battle my thoughts I find I can't explain

I've travelled so far but somehow feel the same

I'm worn, tired of my mind

I'm worn out, thinking of why

I'm always so unsure

I'm worn, tired of my mind

I'm worn out, thinking of why

I'm always so unsure

I am alive when I sleep

Why am I not in all that I got?

I can't find no one to blame

Stand, stand, damned one

Damned one

I am one

Damned

One

Where do I go?

Threads-Portishead

2009-05-18T00:53:00.000+04:30

یادم باشد سرم که درد نمیکند دستمال نبندم

2009-05-16T18:53:00.001+04:30

اینجا باید از کلمهی ابتیا استفاده کنم؟
خیر عزیزم، اینجا رو باید امتنا کنی شما!

پ.ن:یکی از جذابیتهای سفر اینه که تو 24 ساعت کمخوابی داری بعد یه همخونهای داری که وقتی اتوبوس یه جایی رسیده و بیشترن پیاده شدن، بیدارت میکنه و عرق میده دستت!

2009-05-15T01:02:00.005+04:30

یک جایی را، یک موقعی کم آوردهام انگار. یعنی این جا پیدا نمیشود آن موقع، مال همانجا و همان مکان است انگار. تلخی حضورم را به این وحشت افسار گریخته سنجاق میکنم. از این همهمه و سر وصدای تکراری گریختهام و شبیه به احمقهایی که از گول زدن خودشان وحشت دارند، اینجا نشستنم یادآور یک موقعهایی هست. یک زمانی که خودم را اینجوری درمان میکردم! و مینوشتم از خستگیهای مدام و دردهای دیگر که بیهوا میدویدند توی وجودم و رخنه کردنشان آرام و بیصدا بود.
و اینکه حالا، اینجا خوابآلودگی هجوم میآورد و نمیتوانم بگذارم که آرامآرام نم بکشد ته وجودم. ناگهان حمله کرده است و این زمان به حال بیهوشی نشستهام؛ به حال خوابآلودگیی که رحم نمیشناسد. و از این نوشته لذتی مدام را سعی دارم تزریق کنم به این عامل غیر قابل کنترلشونده. به این بیخوابی مشهود که راهی برای فراموش کردن نگذاشته و دیگر کنترل نمیشود.
حالا که عین اسب نر خواب داری در وجودت،در مغزت،در پشت چشمهایت،زیر پوست و توی بدنت؛ آرام نمینشیند این ولولهی بیربط و عبوس و کمی وحشتناک، که تا میخواهی چشم بگذاری حمله میکند به ذهن و فکر خواب را میرباید لامصب! عین جنگ است، جنگهای قدیمتر. اصیلتر و موجزتر. مثل موقعی که حمله میکند سپاه مقابل و سیل شمشیر و فریاد است که میرباید هوش را و دیوانه میشوی. و نمیدانی که چرا یکهو بی دلیلی همچون اسبی که رم کرده است،وحشی میشوی،ثم میکوبی و نعره میکشی.
چشمهایم میسوزد. این بار از خواب است و فقط خواب. و دوست دارم روی این کلمات دراز بکشم، آرام. و بخوابم روی بالا بلندای این حروف.

2009-05-10T23:58:00.007+04:30

به ازای هر دوره خفقان فکری که انتهایش به یک شوک عظیم ختم میشود، هر دوره ای که آخرش را با وحشتی عظیم در گذر است؛ یک شروع عجیب و خلاقانه دارم. یک آرامش مطلق که با نسبیتی منقطع و بی درنگ همراه می شود. و گریزی نیست هر بار جز به آفرینش. و دور بعدی گویی که ته اش بیشتر ادامه دارد. تسلسلی بالیده و گسترشی کیفی اندازه ای نامفهوم و بی ربط است که گویی حرفی برای گفتن نمانده است. شوک انتهایش قوی تر و زمان انهدام آن بیشتر از قبلی ست. ولی هر بار شروعی بدتر و مخوف تر که شاید دست خوش آن ضربه ای است که تکان داده همه چیز را و یا ساکن کرده است همه ی اعضا را که تا بیاید و یادم برود و شروع کنم، این اولِ دوره که خلاقانه بود کم کم تمام میشود.

نه، عاشق نیستم دیگر، هیچ چیز نمی آید بیرون از این جعبه ی محکم. این جا را که زمانی فوران میکرد هر از گاهی، حالا هیچ را هم توان بیرون راندن ندارد. لمس شده است انگار. وا د اده است حسابی، کاری هم به کار کسی و چیزی ندارد. یعنی ولوله است این، آرامشی هم نیست. نه، این شور و هیجان نیست. ولوله اش بد است. عاشقانه نیست. دوستش ندارم و میرانمش ولی رانده نمیشود. نمی خواهمش ولی هست. هست و گند زده به این هستیِ اینجا. به این همه راه جالب و هیجان دار گند زده است. ای گندت بزنند که گند زده ای به تمام این هستیم.

توصیف ها و نشانه ها

2007-07-24T00:06:00.003+03:30

کافه ایرلندی

اگر به شیشه میزت دقت کنی خواهی دید که در واقع شیشه ای در کار نیست و تو مبتلا به توهم شده ای و فنجان قهوه روی سطحی از هوا قرار دارد که ممکن است موفق شوی دستت را از آن عبور دهی. اینجا ، در این کافه ی ایرلندی ، به جرات میتوان گفت هیچ چیز واقعی نیست. حتا به صندلی که رویش نشسته ای باید شک کنی.
در اینجا ضریب اطمینان به صفر میرسد.تمامی آدمهایی که وارد اینجا میشوند تجسمی ساختگی در ذهن تو اند. حتا اگر از بین آنها کسی را بشناسی باز هم دلیل بر واقعی بودنشان نیست. کافیست وقتی آشنایی را در اینجا میبینی فورا به او تلفن بزنی و بعد خواهی دید که شخص حقیقی آنور خط جوابت را خواهد داد. تمامی اتفاقاتی که اینجا رخ میدهد در واقعیت نیست، تمام نوشیدن ها، گپ زدن های مداوم تا آخر شب، هیچ کدام واقعی نیست. و هر برخورد با شخصی دیگر فقط در تخیل توست که شکل میگیرد. در واقع کل این مکان را میتوان مجازی دانست که فقط در خواب میتوانی ببینی. ساختمان کافه در انتهای کوچه ای بن بست واقع شده که اکثر خانه هایش خالی از سکنه است. کوچه ای تقریبن متروکه وتمام ساختمان های آن ( که بیشترشان نیمه کاره مانده است) به رنگ خاکستری تیره است. در این میان ساختمان روشن و پر رنگ کافه ایرلندی به شدت جلب توجه میکند.
افرادی که از ابتدای کوچه میگذرند توجهی به آن نمیکنند و هر کسی قادر به رویت آن نیست.
افرادی که از کافه بیرون می آیند پیش از آنکه پایشان به زمین برسد محو میشوند و از بیرون هیچ گاه ورود فرد جدیدی را نخواهی دید.
از تمام این ها مهم تر اینست که شخصی حقیقی که وارد کافه شود خودش هم تبدیل به فردی غیر واقعی و مجازی خواهد شد. یعنی خودت توی کافه نیستی، خود واقعیت جای دیگری مشغول انجام کاری است. تمامی بحثها و توی سر هم زدن ها برایت اتفاق می افتد بدون آنکه خود واقعیت آنجا باشد. وقتی آخرین نفر بیرون می آید ساختمان ناپدید خواهد شد و با ورود اولین نفر پدیدار میشود.

هنر سیر و سفر

2007-04-25T18:45:00.001+03:30

سه شب، دماوند

شنبه بیست و یکم آبان
من، امیر،سارا،ایمان، رضا و البرز توی اکیپی شش نفره هستیم که قرار است پس فردا برای سعود به قله دماوند عازم شویم. سفر برای من مثل همیشه همان حس رهایی و خلصه ای را دارد که حاصل از ایجاد نوعی تنوع در روند زندگیست. اما این بار داستان کمی فرق میکند.
برای من ماندن در شهری مشخص و جغرافیایی محدود بیش از چند هفته به طرز غریبی کسالت آور است و در طول بیست و چند سال زندگی برای ارضای این حس دست به هر کاری زده ام و مدام در سفر بودم و در شهر خودم که اهمیتی ندارد کجاست سهم بسیار کمی از زمان را گذرانده ام . شهر های زیاد با دنیاهایی متفاوت تجربه کرده ام ولی این بار کمی فرق دارد و میترسم و نگرانم. نمیدانم چرا؟
امیر و ایمان کوهنوردند و بارها دماوند را تا نوک قله رفته اند حتا ایمان دوبار به اورست هم رفته و با این حال نباید جایی برای نگرانی بماند.میداتم نگرایم به جهت ترس از گم شدن و پیش روی تا حد مرگ نیست و بارها به جاهایی سفر کرده ام که به طرز غریبی از مرگ نجات پیدا کرده ام و حتا این نوع سفر برایم جذاب تر است.
به دلیلی مجهول،من که برای سفر به دورترین شهرها از مکان فعلیم بیشتر از ربع ساعت برای آمادگی و بستن چمدانی کوچک وقت نمگذاشتم، اینبار حدود یک هفته است که تمام هم و غمم شده داستان سفر و آمادگی، ورزش ها و تمریناتی را که ایمان سفارش کرده هر روز انجام میدهم (رژیم غذایی). تهیه کوله و وسایل مربوطه حدود یک هفته است که آماده کنار اتاق است و من هر روز سه یا چهار بار مهتویات داخل آن را با لیست ایمان چک میکنم،همه چیز سر جایش است. وضعیت جسمانیم مناسب است و با این وجود نباید نگران باشم ولی با تمام این اوصاف وضع کمی فرق دارد و هر چه به بیست و سوم آبان نزدیکتر میشویم دلهره ای عظیم بیشتر و بیشتر مرا درگیر میکند.

یکشنبه بیست و دوم آبان
برای چندمین بار وضعیت گروه را برسی میکنم: من،ایمان و باقی گروه. از بابت آمدن سارا همراهمان نگرانم ، سارا دختریست وسواسی و برای کوچکترین سفرها مقدماتی بی مورد مهیا میکند،چندین دست لباس،و وسایل بیموردی که از نظر من همه شان را باید دور ریخت. از همان اول هم مخالف آمدنش بودم ولی تصمیم نهایی را ایمان گرفت و من دستم در انتخاب بسته بود. در ابتدا و در طول سفر حتما به مشکلاتی بر خواهیم خورد مثلن ممکن است گشت پلیس به وضعیت گروه گیر بدهد و ما مجبوریم تمام راه را برگردیم.
فکر منهل شدن سفر آزارم میدهد و شاید جزعی از مجموعه دلایلی باشد که نگرانم میکند.
ترسی غریب است و تا کنون تجربه نکرده بودمش. سارا برای من تبدیل به نوعی دلهره مضمن شده که به نظرم عجیب می آید. شاید چون ماهیت سارا را نگرانی و وسواس تشکیل میدهد، حساسیت سفرو جنس متفاوت آن باعث شده که این حس به من نیز منتقل شود. نمیدانم و به هیچ چیز اطمینان ندارم و تمام دلایلی که برای پیدا کردن نگرانیم میجویم به نظرم پوچ و با منطق وجود من ناسازگار می آید.
از سمتی دیگر حماقت رضا نیز اذیتم میکند و تا حدی این تاثیر پذیری از افراد گروه برایم نامعقول است. به گذشته خود که نگاه میکنم همراه بودن با افراد زیاد ی که از شهرها و کشور های مختلف بوده اند(با ماهیت و رفتاری متفاوت،نقاط قدرت و ضعفی که داشته اند) برایم اهمیتی نداشته و به راحتی توانسته بودم با آنها کنار بیایم و به فراموشی بسپارمشان.
عدم نفوذپزیری و استقلال شخصیم را باور داشتم و شاید هرگز فکرش را نمیکردم که اینچنین تاثیر عمیقی از اشخاصی که سالها با آنها بوده ام(البته غیر از البرز) روی من گذاشته شود.
باز هم مطمعن نیستم، شاید تمامی این قضایا هیچ ربطی به تاثیر پذیری از افراد گروه نداشته باشد و شاید زمان عاملی باشد که به تدریج تاثیرش را روی من گذاشته.
از رضا میگفتم که دارای شخصیتی متذلزل و بیفکر است و برای شناخت او همین کافیست که از چند روز مانده به سفرهر شب را به عیش و نوش میپردازد و بساط عرقش هر شب به پاست. از این دونفر که میگذزم پرداختن به وضعیت البرز برایم وحشتناک است، عدم شناخت کامل من از او برایم ابهامی غیر موجه میآورد. در تمام عمرم فقط دو بار البرز را دیده ام که یکبارش تصادفی و بار اول هم شبی بوده که برنامه سفر را میچیدیم.
ضعف و ناتوانی هر یک از اعضای گروه باعث میشود در هر جای سفر که باشیم (به دستور ایمان)سفر را کنسل میکنیم و این یعنی وابستگی، که من هرگز علاقه ای به آن نداشتم .
چند باری که البرز را دیده ام خیلی لاغر بود و به نظرم نیرو و توان جسمانی لازم را برای سفرنداشته باشد.
استدلالها و عقاید گذشته ام هیچ کمکی برای کنار آمدن با شرایط فعلی نمیکند و میتوانم بگویم با خودی تازه و متفاوت طرف هستم. منی که برایم ناشناخته است و شاید پیدایش شخصیت جدید است که باعث ترس و نگرانی میشود.
در تمام زندگی و سفر های بسیاری که انجام داده ام آنقدر قدرتمند بوده ام و ذهن قانونمندم برای تحلیل دنیای اطراف آنقدر کامل و بی نقص بوده که جایی برای ترس باقی نگذارد.
و این بار مساله دنیای بیرون نیست بلکه با خودم طرف هستم، همه چیز ازدرون عوض شده و من،من بی تجربه در این مورد،من استدلالگر و هوشمند، اینبار در برخورد با من جدید کم آورده است.

دوشنبه بیست و سوم آبان
23 آبان به هیچ وجه آن طور که فکر میکردم نیست، ایمان دو بار از صبح تلفن زده و مطمعن از آمادگی من است. از صبح که بیدار شده ام لحظه به لحظه گویا دارویی آرامبخش به من تزریق کنند هردم آرامتر میشوم و رخوتی عجیب در رگهایم میدود.
تا دو ساعت دیگر باید سر قرار حاضر باشم، کوله و باقی وسایل همه آماده و جلوی در است ومن آماده جایی نزدیک به در و کوله روی زمین نشسته ام. باید از خانه بیرون بروم چون در غیر این صورت به موقع سر قرار نخواهم رسید. تمایلی به رفتن ندارم و نه حتا انگیزه ای . شاید بروم ، نمیدانم و برایم مهم نیست و فکرش را هم نمیکنم. سکون بر من قالب شده و از رفتن جلوگیری میکند.
دستهایم بی حرکت مانده و قدرت و توان جابجا شدن را ندارد و چشمهایم ثابت است و گویا ثباتی عظیم بر ولوله و شور و هیجان سفر غالب شده و به من اجازه رفتن نمیدهد.
باید بروم، بچه ها منتظرم هستند و نرفتن من یعنی منهل شدن برنامه و به دستور ایمان اگر حتا یک نفر هم نیاید سفر را کنسل خواهیم کرد. این بار مسِولیت و این وابستگی افراد گروه به من نیز تاثیری نمیکند. میخواهم به حال خودم باقی بمانم. هیچ چیز دست من نیست و قدرت و اراده از من گرفته شده و چون حیوانی هستم که در مردابی از سیمان گرفتار شده و آگاه از سرنوشت خود دست از تلاشی ابلهلنه برداشته است و سر انجام داستان برایش مهم نیست و به آرامشی عجیب مجال میدهد تا هر لحظه بیشتر در وجودش رخنه کند.